Bugun...

Ayhan GÜLSOY
İNTİHAR
Tarih: 20-08-2019 09:51:00 Güncelleme: 20-08-2019 09:51:00


   Futbol, voleybol, basketbol gibi oyunlarda, oyuncu bazen oynayamaz olur. Bir yeri acıyordur. Koşmakta zorlanır, yapabileceklerini yapamaz artık... Acı içinde kıvranarak oyunu sürdürmektense; oyundan çıkmak en iyisidir; hem kendisi için, hem de takım arkadaşları için... Yedek kulübesindeki sporcuların girmeye can attığı oyundan çekilme isteğini, teknik direktöre el işaretleriyle bildirir:
   -Beni oyundan al!
   * * *
  
Uzun yaşamayı aklından geçiren insan az değildir. Gılgamış da ölümsüzlük ardında koştu ama başaramadı...
   Yaşamak için her şeyi göze alan insanoğlu, niçin canına kıyar? Sorunun yanıtı da, sorumluluğu da toplumdadır. Edirne'de bir genç canına kıydığında, Ağrı’daki yurttaş; Hakkâri’de bir kadın kendini suya attığında, İzmir’deki yurttaş, o intihardan kendini sorumlu tutmuyorsa, toplumsal sorumluluk anlayışımız  “sıfır" demektir.
   Her intiharda hepimiz bir parça sorumluluk hissetmiyorsak; ülke yöneticileri kulağının üstüne yatıyorsa, vay halimize!
   * * *
  
Can bu kadar tatlıyken, hayat böylesine güzelken; neler kötü gidiyor olacak ki, insan, yaşamına kendi elleriyle son versin!  Hangi umutsuzluk, ilgisizlik, güvensizlik, sevgisizlik bunalıma sürükler insanı? Bir kişi eğer  “arkadaş, ben oyundan çıkıyorum" diyorsa; başta ülke yöneticileri olmak üzere, herkesin ona sorması gereken soru kolay ve kısadır:
    -Neden? Niye çıkıyorsun oyundan?
   * * *
  
Her intiharın mutlaka bir öyküsü, derinde yatan nedeni vardır. İşsizlik, yoksulluk, umutsuzluk belki en başta gelenleridir. Ama ilgisizlik, sevgisizlik de intiharı körüklemez mi? Çaldığı kapıdan kovulan; eş, dost, kardeş, arkadaş çevrelerince önemsenmeyen; sorunlarını, derdini paylaşamayan kişinin topluma attığı kocaman bir tokat değil midir intihar!
   O tokadın acısını en başta ülke yöneticileri hissetmiyorsa, çekeceğimiz var...
   * * *
   Avluda Akşamüstü
adlı kitabımda yer alan “Yüzme Bilmeyen Taş”  adlı şiirimle bitsin yazı:
Kaç kez konuştum, dinlemediniz
Kalbinizde işitme kaybı var, belli
   Sustuğuma kulak verin hiç olmazsa
   Sessiz sesleniyorum artık
Gözlerim de bağırmıyor eskisi gibi
Şimdi lütfen dinleyin beni
    Yüzme bilmeyen bir taş
   Kendini denize atmış geçenlerde
Keşke ilgilenseydiniz biraz
Bir taş durup dururken beyefendi
   Niye atsın kendini denize
   Belli ki içine atmış
İnsanın kalbi taşta
Taşın kalbi insanda demek ki

   * * *
  
Gazeteci Mehmet Tuna’ya rahmet; ailesine, yakınlarına,  gazeteci dostlarıma başsağlığı diliyorum.

 

 

 

 



Bu yazı 728 defa okunmuştur.

YORUMLAR



YAZARIN DİĞER YAZILARI